Hazelnootpasta

dinsdag 26 september 2017

Het lijkt wel dat er veel minder noten zijn dan andere jaren.  De late vorst zal er vast wel voor iets tussenzitten. Maar het is notentijd en wie zoekt die vindt! Onder onze hazelaar sprokkelde ik wat hazelnoten bij elkaar, aangevuld met wat noten uit het bos had ik een paar flinke handen vol en dat is net genoeg voor een bokaaltje vegan "Nutella".


Hazelnootpasta (vegan)
Dit heb je nodig: 
200 gram hazelnoten
3 eetlepels kokosolie
2 eetlepels cacaopoeder
3 eetlepels agave-siroop
een snuifje zout

Zo maak je het:
Kraak de hazelnoten die je gevonden hebt, een werkje waar je wel wat geduld voor nodig hebt, jobke voor in het herfstzonnetje onder een dekentje of om gezellig samen te doen met uw lief.
Verwarm je oven voor op 180 graden en rooster de hazelnoten op een bakblik een 10-tal minuten in de oven. Laat de noten afkoelen. Wrijf daarna de bruine velletjes zo goed mogelijk van de noten. Laat de kokosolie smelten. Doe de noten in de keukenmachine en hak ze zo fijn mogelijk. Voeg daarna de andere ingrediënten toe en draai er een smeuïge pasta van.
De hazelnootpasta kan je een drietal weken in de koelkast bewaren, maar hier is de bokaal veel sneller leeg, gegarandeerd! Voor je een laag hazelnootjes op je boterham smeert kan je best eens goed roeren.




Buitengoor

zondag 24 september 2017



We trekken er steeds vaker op uit en we weten ondertussen dat we daar niet ver voor moeten reizen, maar dat de pareltjes ook vlakbij voor het rapen liggen. Zo maakten we een prachtige wandeling op een zomeravond vlakbij huis.  Het was augustus en ik had wel zin in een romantische wandeling op de "purperen heide".  't Lief en ik trokken voor een avondwandeling naar het "Buitengoor". Verrast waren we toen we merkten dat we in een uitzonderlijk mooi moeras- en heidegebied terechtkwamen. Een stukje "Zweden" vlakbij huis! Natuurpunt is erin geslaagd om hier een natuurgebied te creëren waar heel wat zeldzame planten, zoals zonnedauw, blaasjeskruid en de gagel hun plekje weer veroverden. We liepen over plankenpaadjes, genoten volop van het natuurschoon, keken verwonderd toe hoe hier en daar kleine waterbronnetjes opborrelden en ja, we  wandelden zelfs hand in hand (toen ik toch eventjes mijn fototoestel kon wegstoppen) door de purperen heide. Voor we naar huis reden, stopten we nog eventjes bij de Zilvermeerhaven waar we getrakteerd werden op een prachtige zonsondergang. 















Natuurgebied: Buitengoor - Natuurpunt
Vertrekpunt: Ecocentrum de Goren 
(Het Ecocentrum ligt bij de parking en ingang van Camping het Zilvermeer, tegenover de parking van het Sunparks Kempense Meren)
Wandeling: Aardgaswandeling - 4,4 km, blauwe wandeling, aangeduid met de zeshoekige bordjes met een blauw vlammetje. 
De wandeling is zeker ook leuk om met kinderen te doen. 
Stevige wandelschoenen of bij nat weer rubber laarzen zijn een must!
Tip voor een afzakkertje na de wandeling: 
Bootjes kijken en wat drinken in Zilvermeerhaven - Port Aventura




Bouillonmoes

woensdag 20 september 2017


De tijd voor soep en bouillonnekes is weer aangebroken. Op dit moment verzamel ik in moestuin en op de boerenmarkt armenvol groente. Ideaal om een "fond" te voorzien voor de herfst- en wintersoepjes. Het is ondertussen jaren geleden dat ik nog bouillonblokjes kocht. Die werden hier ondertussen vervangen door alternatieven zonder verpakking: verse kruidentuiltjes uit de moestuin, een bokaal bouillonpoeder die ik laat vullen in de Content of een ander verkooppunt waar ik in bulk kan kopen of door deze zelfgemaakte "bouillonmoes". In één van mijn schriftjes vond ik dit recept, dat ik ooit kreeg van de Duitse oma bij wie ik een tijdje logeerde in mijn studententijd.  "Suppengewürz" maakten ze daar zelf om hun soepen en sauzen af te kruiden. Eigenlijk is het doodsimpel: je verzamelt je groente, hakt alles fijn, mengt het met zout en je hebt bouillonmoes die je in een bokaaltje in je ijskast kan bewaren.


Bouillonmoes
Dit heb je nodig:
Verzamel in je moestuin of op de markt soepgroente. Kies groente van het seizoen, gebruik wat je gemakkelijk vindt of in de tuin hebt. Je kan zelf kiezen welke groente je gebruikt. In mijn laatste lichting bouillonbokaaltjes deed ik deze groente:

1 ui
4 pijpajuintjes. 
2 tenen knoflook
1 venkel (de groene sprieten mag je mee gebruiken)
1 dikke prei
een stuk selder (knol- of gewone selder, kan allebei)
5 wortelen
een flinke handvol tuinkruiden (peterselie, basilicum, oregano, salie, rozemarijn, thijm, bieslook, kervel...)
zout zonder jodium

Maar zoals ik zei: je kan net zo goed andere groente en kruiden die je lekker vindt gebruiken. Je kan bijvoorbeeld ook courgettes, pastinaken, paprika, gember of tomaten gebruiken. Of maak misschien eens een groene kruidenbouillon?



Zo maak je het
Was eerst je handen goed. Maak de groente schoon en hak ze zeer klein met de keukenmachine. Doe alles in een grote kom en weeg hoeveel je precies hebt. Voor het zout bereken je dan hoeveel je nodig hebt: Per 100 gram groente heb je minstens 10 gram zout nodig.
Strooi het zout over de groente en meng met je blote handen de groente en het zeezout. Zorg dat alles erg goed gemengd is. Dek af met een handdoek, laat een uurtje rusten en meng regelmatig opnieuw. 
Verzamel ondertussen bokalen met schroefdeksel en was ze heel grondig af, spoel met proper water. Sterliseer ondertussen de bokalen. Dat doe je door ze te vullen met kokend water en een kwartiertje te laten staan en daarna te laten drogen op een schone handdoek. Je kan de bokalen ook een half uurtje in een heteluchtoven op 100 graden leggen. Meng het mengsel nog eens goed door, vul de schone bokalen, zorg dat de bovenranden proper blijven. Schroef het deksel erop. 
Ik bewaar deze bouillonmoes op een koele plek. Ongeopend zet ik ze in mijn koele berging, éénmaal ze open zijn bewaar ik ze in de koelkast. De bouillon zou een jaar houdbaar zijn, maar zo lang stonden de potjes bij mij nog niet op het rek. Je kan de spijs gewoon gebruiken zoals je een bouillonblokje gebruikt. Gewoon een lepeltje bij de soep of de saus, in kokend water of bij een dressing voegen, zout is dan niet meer nodig.  Ik heb altijd wel wat potjes te veel maar ik heb dan ook vrienden die ik hier blij mee kan maken. Samen met de confituurpottekes is dit een ideaal winterse antwoord op de vraag: ik-ga-op-bezoek-wat-neem-ik mee?

Lili for Africa

maandag 4 september 2017




De tante was weer in 't land, voor ze terug naar Senegal vertrekt gaf ze een feest. Omdat naaien er tijdens de zomer nog niet van was gekomen, zette ik mij aan het einde van de vakantie op een regenachtige dag toch nog eens aan mijn naaimachine. De tante had een gigantische wikkelrok met streepjes op de rommelmarkt gevonden en mij cadeau gedaan voor de stoffenvoorraad. In diezelfde voorraad vond ik nog 2 overschotlapjes die goed matchen bij de wikkelrok. Ik haalde Lili uit mijn favoriete tassenboek tevoorschijn en had na enkele uurtjes knutselen een cadeau om mee naar het feest te nemen.


Ik had nog wat restjes rok over en daarmee naaide ik boodschappentasjes. Stroptasjes voor groente, fruit of brood, want wist je dat Senegal de plastic zakjes 2 jaar geleden al verbood? (hier lees je meer).  Ook in Wallonië en Brussel is dit verbod ondertussen een feit. En wij in Vlaanderen? Wij wachten af, nog steeds. Misschien moeten we ondertussen zelf initiatief nemen en massaal de plastic zakjes weigeren?


Bedrukte buitenstof: een restje van dit project
Grijze buitenstof: een rest stuk canvas uit de stoffenvoorraad van mijn moeder
Gestreepte voeringstof + stof voor de zakjes: een wikkelrok van de rommelmarkt
Knoopjes: uit een gekregen voorraad
Grijze tassenband: de stoffenstraat
Patroon: Lili De tas van Annelies
Tips om plastic zakjes te vermijden: onderaan dit blogbericht





Brief aan Astrid

vrijdag 1 september 2017

Hej Astrid,

Lekker warm onder een dekentje, een paar kussens achter mijn rug en op mijn schoot een boek. Zo bracht ik als bijna-tiener urenlang op mijn kamer door. Het liefst liet ik me door jou meevoeren naar de bonte Villa van Pippi.  De rosse deugeniet die uit jouw verbeelding geboren werd, sloot ik meteen in mijn hart.  Net als Pippi, Tommy en Annika woonde ik in een klein dorp met zijn eigen regels en tante Pastellia’s.  Doorgaans deed ik net als Annika uitzonderlijk mijn best om netjes binnen de lijnen te kleuren en aan alle verwachtingen te voldoen. Dat gedrag zorgde echter voor flink wat vuurwerk binnenin, want daar zat Pippi, frank en eigenzinnig. Ik wilde avonturen beleven en net alles anders doen dan het hoort. Toen ik ouder werd durfde ik dat zelfs : mijn eigen gang gaan, heel af en toe maar en aanvankelijk enkel als de dorpsbewoners het niet zagen. Nu, zo’n 35 jaar later doe ik het (“eindelijk” hoor ik je nu denken) : “mijn eigen ding”.  

Op een dag nam je me mee op avontuur met Ronja en droomde ik van jouw land. Daar wilde ik naartoe, naar die uitgestrekte wouden waartussen meren als zoekgeraakte parels op onverwachte plekken liggen te glinsteren. Later, nadat ik me door jou samen met Michiel in de schuur van de Hazelhoeve liet opsluiten als die weer wat mispeuterd had en nadat ik in mijn dromen wel 1000 maal samen met Karlsson van het dak was gesprongen met die propeller op mijn rug, werd ik nieuwsgierig naar jou, naar de vrouw die deze kleine rebellen had bedacht.  Ik verdiepte me in jouw leven en het verbaasde me niets, dat ik las dat je de mosterd precies daar vandaan haalde. Vol bewondering vernam ik hoe moeilijk je het had, maar hoe groots je met die problemen omging. Hoe jij streed voor de rechten van kinderen, van dieren en hoe je op de barricaden stond voor het milieu, hoe je je tijd ver vooruit was en hoe je niet alleen een vrouw was van woorden maar vooral ook van daden.

Deze zomer trok ik met mijn familie dan eindelijk op avontuur naar die bossen van  Småland, naar die plekken waar jij bent opgegroeid en die de coulissen vormen voor jouw verhalen. We reisden naar de uitgestrekte wouden waar je me al zo vaak mee naartoe genomen had.  Dagenlang verdwaalden we tussen de bomen,  zwommen we in die glinsterende meren. Verbaasd bleven we staan bij elke vlinder die langsvloog en zochten we de naam van planten die we vergeten waren. We plukten bessen, net genoeg om er ons dessertje mee te maken bij onze tent. ’s Avonds zaten we rond het vuur, waarboven we kookten. Ondertussen hadden we tijd, elkaar en verhalen.  Toen het slecht weer was, trokken we onze jassen aan en gingen we toch naar buiten. We zagen hoe de Zweden erin slagen hecht samen te leven met de natuur en met elkaar. We leerden alweer dat je door zelf te doen, alles meer naar waarde schat. Dat eenvoud siert. Dat het niet gaat om meer of beter maar om genoeg en balans. Ik herinnerde me dat ik naar buiten moet om rust te vinden en mijn longen vol moet zuigen met zuurstof. Dat schoonheid in kleine dingen zit. Dat wie zoekt ook duurzamere alternatieven vindt. Maar goed, eigenlijk hoef ik jou dat niet uit te leggen, want voor jullie Zweden is dat een doodnormale zaak, jullie vatten dat zelfs in één woord samen: “lagom”.  Deze manier van leven wordt nu stilaan ook door de rest van de mensheid omarmd en als je het mij vraagt is dat precies wat de wereld nu nodig heeft. Onze Zweedse avonturen hebben voor mij alleszins veel betekend. Mijn evenwicht, dat hier in alle drukte nogal eens wankelt, zit weer helemaal goed sinds ik bij jou op bezoek was. Dat probeer vast te houden en als ik merk dat ik het weer verlies, trek ik mijn jas aan en ga ik naar buiten.
Dank je wel voor de levenslessen, voor je stijl en jouw verhalen.

Sov sött
Lies 




Vegan Courgettecake

maandag 28 augustus 2017

Weet je waar ik deze zomer echt van genoten heb? Van de vele picknicks en kampvuurmomenten,  met de mensen die ik het liefst heb dicht bij mij. Gewoon naar buiten, wandelen, hangen, babbelen, een wijntje en wat lekkers binnen handbereik. Gisteren hadden we afgesproken met vrienden. Ik vulde wat bokalen pompoensoep en bakte een cake om mee te nemen. Omdat er dagelijks wel een courgette uit de moestuin komt, werd het een courgettecake. Een wat ongewone combinatie denk je? Ja, maar wel heel erg lekker. Ondertussen verdiep ik me al bijna een jaartje in de veganistische keuken. Dierlijke producten vervangen in gerechten begint vlotjes te lukken. Het moeilijkste blijven echter de baksels. Het lukt echt niet altijd om hetzelfde "fluffy" effect te krijgen als in gebak met eieren en ik ben niet altijd even content met het eindresultaat. Dus blijf ik schaven aan die receptjes.  Bij deze cake lukte het om een lekkere smaak en de juiste textuur te krijgen. Bovendien is hij gemakkelijk te maken,  ook niet onbelangrijk vind ik.


Dit heb je nodig: 
300 gram geraspte courgette
250 gram tarwemeel
100 gram suiker
2 eetlepels cacaopoeder
1 theelepel kaneel
1,5 theelepel natriumbicarbonaat 
150 ml. koolzaadolie (dat heeft een neutralere smaak dan olijfolie)
1 eetlepel chiazaadjes
een scheutje citroensap
een snuifje zout
ongeveer 50 ml. water
soyaboter en wat bloem voor je cakevorm

Zo maak je het:
Verwarm je oven voor op 180 graden. 
Rasp de courgette in een grote kom. Zeef het tarwemeel boven de kom en meng dat met de courgette. Voeg daarna alle andere ingrediënten toe, enkel het water nog niet. Meng met een houten lepel alles  en voeg beetje bij beetje water toe terwijl je roert. Doe dit tot je een homogeen deeg hebt. Vet je cakevorm goed in met soyaboter en bestuif de bodem en wanden goed met tarwemeel. Stort je deeg in de cakevorm en plaats hem in het midden van je oven. Bak de cake 40 minuten op 180 graden. Haal de cake pas uit de vorm als hij afgekoeld is.  Ik nam de cake in de vorm mee, dat is gemakkelijk om te transporteren. Ik legde er een snijplank op en nam een mes gewoon mee,  ontvormen en aansnijden kan je ook ter plaatse doen. Dat bespaart weer verpakkingsmateriaal. PS'ke voor K.: als je die kaneel maar niks vindt laat je dat gewoon weg ;-)


Strandwandelingen

donderdag 17 augustus 2017



"Schelpjes rapen én stenen!" was mijn antwoord steevast toen mijn vader me vroeg wat ik straks zou gaan doen, hand in hand liepen we richting het strand, ik keek uit naar mijn favoriete bezigheid. Urenlang zat ik op mijn hukken en zocht  ik de allermooiste glimmende schelpjes, of de witste stenen uit. De mooisten werden thuis zorgvuldig gewassen en koesterde ik in mijn schatkist. Van de rest maakte ik knutselwerkjes en juweeltjes. Jaren later liep ik als tiener op dat strand in een veel te groot wit T-shirt met zwarte opdruk : "No Time To Waste", een greenpeace-slogan was dat, als ik me juist herinner. Nadat ik in hun ledenblaadje een foto zag van een meeuw die aan een overdosis plastic stierf *, besloot ik naast schelpjes ook afval op te rapen en dat in de vuilbak te doen.  Tijdens de eerste romantische strandvakantie met het Lief keek hij vreemd op, maar kijk, na 24 jaar loopt hij nog steeds naast me, soms hoofdschuddend maar toch. Met Zoon in ons leven, leerden we pas wat het echte schattenjagen was. Zeldzame stenen, fossielen, skeletten, oude munten ..., er kwam zelfs een heuse metaaldetector aan te pas. Dat ding piepte vooral "te onpas", waardoor het snel op de hoogste garageplank belandde. Het schattenjagen in bos, veld en aan het strand ging onvermoeibaar verder. Thuis maakten we proper, zochten we op en determineerden we zorgvuldig wat we vonden. Met de meisjes kwamen we even terug in de juweeltjes- en schatkistfase.  Strandjutten of bosschattenjacht bleef een geliefde vakantiebezigheid en terwijl wij samen naar uitzonderlijke vondsten speurden, raapte ik tussendoor nog wat afval op. De strandwandelingen met de pubers verliepen lichtjes anders: zij raapten "coole dingen" terwijl ze rologend, met schaamrood op hun wangen 10 meter voor me uitliepen en deden of ze me niet kenden.  Zo snel laat ik me niet van mijn stuk brengen dus deed ik dapper verder.  In het begin van deze zomervakantie liepen dochter en ik babbelend of stilzwijgend naast elkaar tijdens één van onze lange boswandelingen in Zweden, af en toe bukte zij zich (en ik ook) om wat op te rapen en mee te nemen voor de volgende afvalbak.  Zij heeft in een mum van tijd innig een duurzame levensstijl omarmd en is de meest consequente zero-waster die ik ken.
Vorig weekend was ik met Lief op pad, de kinderen hebben ondertussen andere plannen, het is terug "wij tweetjes". We trokken naar de baai van de Somme, een prachtig natuurgebied in Picardië, waar we urenlang praatten, genoten, ontdekten en wandelden en ondertussen ... raapte ik nog wat afval op. Dat leverde in een mum van tijd een spectaculaire buit op: massa's rietjes, ballonnen, dopjes van flessen, pet-flessen, plastic bekertjes, eenzame schoenen, 2 vissersbakken!  (type curverbak), netten, nylon touwen, een pop... En ik heb niet eens veel moeite gedaan. 1 curverbak kunnen we hergebruiken, de vork uit de tweede wereldoorlog is voor Zoons rariteitenkabinet en de pop maak ik  schoon, ik broed nog op een plan om haar terug te bezorgen aan dat verdrietige kindje.  De rest belandde ondertussen waar het hoort: in de afvalbak.


Met strandafval of -vondsten kan je ook heerlijk knutselen of heuse kunstwerken maken, zoals ook Anke Paap  dat doet.  Hopelijk heb ik je met mijn verhaal niet enkel tot denken aangezet, maar ook tot actie. Tijdens de volgende strand- of boswandelingen 10 minuutjes afval rapen. Als we dat nu eens allemaal doen?



* wie niet goed weet wat ik bedoel : Chris Jordan brengt het in beeld in "Midway, a message from the Gyre"

Ik ben alvast nieuwsgierig naar wat je vindt:  #strandschoonmaak - #bosschoonmaak.



Meer lezen en bekijken:
Chris Jordan - Midway







Between the lines

donderdag 10 augustus 2017

Op een regenachtige dag in het begin van de grote vakantie kroop ik achter mijn naaimachine. Een vrolijk zomers T-shirt was nog wel welkom in mijn kleerkast. Ik dook in mijn stoffenstapel en vond een lapje tricot, dat ik lang geleden op "'t Metteke" vond. Net groot genoeg voor een Odette, een tof T-shirt dat snel in elkaar zit.  Vorige week lukte het eindelijk om foto's te maken. Zei ik al dat we het echt héél rustig aan doen deze zomer? 





Foto's: de Dochter
Locatie: Reading between the lines 
van het architectenduo Gijs van Vaerenbergh
ook bekend als het "doorkijkkerkje" in Borgloon
Patroon: Odette- La Maison Victor
Opmerking: het T-shirt valt erg ruim, een maatje kleiner had misschien nog beter geweest.
Stof: rommelmarkt.


Fairwearfridaygewijs is deze outfit helemaal OK. Het T-shirt is zelfgemaakt van een rommelmarktstofje. De jeans vond ik in de Kringwinkel, aan mijn voeten draag ik mijn favoriete all-stars, die ik lang geleden overnam van een kennis die de verkeerde maat kocht.

Zoetzure courgettes van Stanske

dinsdag 8 augustus 2017

Het is courgettetijd, ik zit tot over mijn oren in de courgettes en ik ben vast niet de enige. Soep, brood, risotto, wok... ik draai ze zowat overal door dezer dagen. Of ik bewaar ze in een bokaaltje in de diepvries om ze later in het jaar in de spaghettisaus te doen. Een nog lekkerdere bewaarmethode zijn deze zoetzure courgettes van Stanske. Ooit in het pré-internettijdperk wisselden we recepten uit op papiertjes. Die recepten werden dan netjes in een kookschriftje overgeschreven.  Bij mij betekende dat  nogal vaak : tussen het schriftje geschoven om later eens over te schrijven. Mijn kookschrift puilt dan ook uit van de kleverige papiertjes, met daarop handgeschreven recepten. Dit recept om courgettes in te maken kreeg ik ooit via mijn moeder van Stanske en je maakt er de heerlijkste zoetzure courgettes mee die je ooit at!





Dit heb je nodig:
2 kg kleine courgettes, ongeschild
2 uien
60 gram zout

400 gram suiker
een halve liter azijn
1 theelepel selderijzout
2 theelepels mosterdzaad
1 theelepel komijn (of karwijzaad)
1/2 theelepel mosterdpoeder.
1 theelepel mosterdzaadjes.

Zo maak je het:

Was de courgettes. Snij de ongeschilde courgettes in plakjes. Snij de uien in kleine stukjes. Meng de courgettes met de ui en bestrooi alles met het zout. Dek dit af en laat alles 3 u rusten. Doe daarna alles in een vergiet, spoel alles goed af onder stromend water en laat de groenten uitlekken.

Breng de suiker, de azijn en alle kruiden aan de kook en laat 3 minuten doorkoken. Voeg daarna het uitgelekte mengsel van courgettes, ui en zout toe. Haal van het vuur, dek af en laat alles weer 2 u rusten.

Was ondertussen de bokaaltjes en deksels met heet water en een beetje natriumbicarbonaat, spoel ze daarna goed af en laat ze uitlekken op een schone handdoek. Warm de oven voor op 150° en zet de bokalen  en deksels een 10-tal minuten in de hete oven zodat ze steriel zijn. Trek ovenwanten aan en neem ze er voorzichtig uit.

Breng alles aan de kook en laat 5 minuten doorkoken. Doe alles kokend heet in de bokalen. zorg dat alle courgettes goed onderstaan en sluit meteen. Dek goed af met handdoeken en laat alles geleidelijk koud worden.



Vegan Rucola Pesto

woensdag 5 juli 2017

Zot goed doet mijn basilicum het, net als de rucola trouwens. Bossen dik staan ze te pronken in mijn moestuinbakken. Daar zit het warme weer vast voor iets tussen. Met die zon op ons gezicht, onderuitgezakt op ons terras en een prosecco bij de hand wanen we ons soms in Italië. Tijd voor pesto dus! Sinds een jaar komen er hier meer en meer veganistische maaltijden op tafel.  Ik ben nog wel even zoet om al mijn topreceptjes te "veganiseren". De pesto staat ondertussen wel al op punt.


Dit heb je nodig:
1 grote teen knoflook  - of 2 kleintjes
Twee flinke handen vol basilicumblaadjes
100 gram rucola
10 eetlepels olijfolie
50 gram notenmix of walnoten

Voor de vegan "parmezaan"
30 gram cashewnoten
2 eetlepels edelgistvlokken
1 eetlepel paneermeel of een verkruimeld beschuitje
Een flinke snuf zout

Zo maak je het:
Begin met de vegan "parmezaan". Doe de cashewnoten, de edelgistvlokken, het paneermeel en het zout in een foodprocessor en hak en mix tot je een fijne kruimelachtige substantie bekomt. Zet deze "kaas" aan de kant.
Doe daarna alle andere ingrediënten voor de pesto in de mixer: de rucola, de basilicum, de noten, de olijfolie, de knoflook. Hak en mix tot een homogene pasta hebt, doe er dan de "parmezaan" onder. Roer en meng goed. Voeg eventueel nog een beetje olijfolie toe als het te droog is.
Lekker bij de pasta met wat kerstomaatjes erbij of op wat oud geroosterd brood - "Crostini" noemen ze dat in Italië. Perfetto! Meer moet dat niet zijn.

Grenadine

maandag 5 juni 2017

De eerste rode bessen zijn klaar. Nu ja, de tweede eigenlijk, de vogels zijn al met de eerste lichting gaan vliegen. We spanden een net over de bessen deze week en ik kon nog net genoeg bessen plukken om een half litertje siroop te maken.


Grenadine
Siroop van rode bessen of aardbeien

Dit heb je nodig:
450 gram rode bessen of aardbeien
450 gram suiker
sap van 1 citroen
450 ml water

Zo maak je het
Doe de rode bessen van de steeltjes en was de bessen grondig.
Was een fles (of meerdere flessen) met heet water en leg ze even in een warme oven om te steriliseren. Breng in een kookpot het water samen met de suiker aan de kook. Roer af en toe en laat dan een 5-tal minuten koken. Neem de kookpot van het vuur en doe er het sap van de citroen bij. Voeg vervolgens de bessen bij het suikerwater, druk ze plat met een pureerstaaf.
Laat alles ongeveer 5 uur rusten. Leg een kaasdoek in een vergiet, die je boven op een kom zet. Giet de siroop door het doek, druk goed het sap uit de bessen. Giet de siroop in schone flessen en sluit goed af. Bewaar de siroop in de ijskast. 
Je hebt nu grenadine zelf gemaakt. Giet een scheutje siroop in een glas water of bruiswater en je hebt een lekkere limonade of mix er deze zomer de heerlijkste cocktails mee!

Principes

woensdag 17 mei 2017


Wie op instagram volgt had het al door. Ik heb weer een nieuw project. Een paar maanden geleden kwam Bea Johnson, de zero-waste-koningin op bezoek in de lage landen. Ondertussen was in Vlaanderen de vierde "Dagen-Zonder-Vlees" volop aan de gang. Traditioneel het moment waarop ik een nieuw principe uitkies, dat ik in mijn leven wil integreren. In 2014 was dat "vegetarisch", een levensstijl waar de Jongste en ik sindsdien niet meer van afweken. Een jaar later maakte ik er werk van om meer biologische, fairtrade en lokale voedingsmiddelen op het menu te zetten, wat we tot de dag van vandaag nog steeds doen. Vorig jaar deden we een mini-veganistisch experiment. Op dat moment overwoog Dochter veganistisch te gaan eten en ondertussen is zij de die-hard veganista in huis.  Die interviews met Bea op dat moment, waren een teken aan de wand. Ik moet er toch maar eens voor gaan: voor de pittigste uitdaging van allemaal: afvalloos. Daar ben ik nog lang zoet mee. In de praktijk zal het eerder afvalarm heten, maar een mens met principes moet gaan voor de idealen, vind ik. 
Zij die hier al langer meelezen, zagen hoe ik met vallen en opstaan leerde naaien en besmet werd door de recykleermicrobe die zij over blogland uithoestte. Hoe ik samen met deze twee dames een eerlijke kleerkast in elkaar timmerde en Fair Wear Friday op jullie losliet. Hoe ik als een kleine kleuter steeds sta te gillen "Zelluf Doen!" en zo langzaamaan leer wat ik nog niet kon: breien met de pronte priemen, fotograferen bij Piet, tuinieren met de moestuinbijbel van Mme Zsazsa in de hand of 14 kilo afvallen met coach Lien schreeuwend aan de zijlijn.  Hoe we een ruilbib installeerden voor onze deur.  Met momenten lijkt het wel pure chaos op dit webstekje (welkom in mijn leven!). Standvastig bloggen over 1 bepaald thema zit er bij mij niet in, daarvoor moet je aan de deur van mijn blogburen aanbellen. Maar kijk: dit nieuwe project lijkt het één met het ander te verbinden en stilaan krijgt de "Villa" een duurzaam tintje. 

Supermarché
De eerste warme lentedag van het jaar. 28 graden geeft de thermometer in mijn auto aan. Ik ben onderweg om Jongste op school op te pikken en naar haar theaterlessen te brengen.   Ik beslis nog snel even een vieruurtje in de supermarkt te halen, zodat haar grommende maag zo meteen haar eigen koningsspeech niet overstemt. Als de supermarktdeuren voor mijn voeten wegschuiven besef ik, dat ik al maanden niet meer een gewone supermarkt binnengelopen ben.  Een bedwelmende geur van plastic nestelt zich in mijn neusgaten en kruipt in mijn poriën als ik langs de rekken met kleurige flesjes en pakjes mooi in het gelid wandel. Gek, het was me nooit eerder opgevallen dat er zo'n vreemde geur hangt in supermarkten. Terwijl ik bedenk wat ik hier in godsnaam nog kan kopen zonder mijn nieuwe principe te verloochenen, staar ik vol verbijstering naar de rijen koeken die individueel, per drie en nog eens per 12 verpakt zitten. Naar de schaaltjes met wafels in een zakje.  Op naar de afdeling groente en fruit dan maar. Een komkommer? Nope, die heeft een plastic jasje aan. De snoeptomaatjes in een emmertje vallen ook af. Bananen dan? Maar waarom zitten die bio- en fairtrade bananen in een plastic zak en de Chiquita's niet? Kan iemand mij daar een zinnig antwoord op geven? Ik laad wat appelen in het stoffen zakje dat ik uit mijn handtas vis. Bij de kassa neem ik 2 magnums uit de diepvries, ijsjes mét zilveren vestjes. In noodgevallen en bij bijna 30 graden zijn principes er om overtreden te worden.



Tip:  
Verzamel alle stoffen zakjes die je maar kan vinden, bewaar ze steeds als je er krijgt. Kies thuis een lade of een mand waarin je alle boodschappentassen en stoffen zakken in alle mogelijke maten verzamelt. Neem altijd een set stoffen zakjes mee als je de deur uitgaat. Zo kan je overal (bij de bakker, de supermarkt, op de markt, in de boerderijwinkel, de kruidenier....) zakjes weigeren en je eigen zakjes gebruiken. Handig zijn vooral de zakjes die je kan sluiten. 
Bij KudzuKlein Spook en in de verpakkingsloze winkels kan je zulke zakjes kopen.

Zakjes kan je niet genoeg hebben, ik maak ze meestal zelf. Enkele simpele ideeën en patronen:
  • zakjes uit een oude kussensloop, keukenhanddoeken of restjes stof.
  • draagtasje uit een oud topje: stik de onderkant dicht
  • Zsazsazakjes 
  • Knikkerzakjes zoals bij Miekk. Die kan je sluiten met een touwtje, een voering hoeft niet.
  • Stroptasjes van Kelly.
  • Herbruikbare boodschappentasjes zoals dat van Riet bijvoorbeeld.
  • Die goeie ouwe boodschappentasjes van eloleo
  • De Zuster legt uit hoe je herbruikbare groente - en fruitzakjes uit oude gordijnen stikt.

Paardebloemzalf

woensdag 3 mei 2017

Een week of 4 geleden was onze hele tuin plots bezaaid met paardebloemen. Tijd om met de bladeren de sla te pimpen en om bloemen te plukken om zalf te maken. Paardebloem heeft namelijk heel wat geneeskrachtige eigenschappen. Omdat Lief de laatste tijd nogal naarstig met zijn handen aan het werk is om ons tuinhuis te verbouwen, kreeg hij dit potje cadeau. De zalf is goed tegen een droge huid en helpt bij pijnlijke spieren en gewrichten (ook tegen reumapijnen). Hand- en lichaamszalf, Perfect cadeautje voor de vlijtige "werkmens"! 


Dit heb je nodig:
paardebloemen, de bloempjes
250 ml amandelolie (bio)
30 gram kokosolie (bio)
30 gram bijenwas
10 druppeltjes essentiële olie van lavendel, zilverspar of pepermunt (optioneel)
een schone bokaal
een zeef
een pannetje
water

Zo maak je het:
Pluk paardebloemen in de voormiddag als ze goed open gekomen zijn en kies een plek waarvan je zeker bent dat die niet bespoten is met pesticides. Was de bloemhoofdjes voorzichtig en dep ze droog. Spreid ze uit op een plateau met een keukenhanddoek erop en laat ze 3 dagen drogen op een warme, droge plek.

Doe de gedroogde bloemhoofdjes in de bokaal (zorg dat die goed proper is) tot de bokaal ongeveer 3/4 vol is. Giet de amandelolie over de bloemetjes tot die goed onderstaan. Zet de pot weg op een donkere, droge plek. Ik zette hem in een keukenkastje dat ik vaak gebruik, zodat ik de pot niet zou vergeten.

Schud elke dag eventjes met de pot en doe dat 3 tot 4 weken lang. Op die manier zullen de bloemetjes hun werkzame bestanddelen aan de olie afstaan. Na 3 tot 4 weken is je paardebloemolie klaar.

Giet de olie met de bloemetjes door een zeef. De bloemetjes blijven in de zeef, de olie loopt er nu door. Vang de olie op in een kom en druk alle olie goed uit de bloemetjes, laat goed uitlekken. Was de bokaal goed uit en leg die eventjes in kokend water zodat die weer heel proper en steriel is. De bloemhoofdjes heb je niet meer nodig.

Zet een pannetje met een flinke bodem water op het vuur. doe de paardebloemolie, de kokosolie en de bijenwas in de bokaal en zet de bokaal in de pan. Breng het water aan de kook en roer alles in de bokaal (die nu au-bain-marie staat) goed door elkaar. De was en de kokosolie zullen langzaamaan smelten en zich vermengen met de olie. Blijf goed roeren tot je heldere olie hebt zonder brokken. Haal de bokaal dan uit het pannetje van het vuur en droog goed af. Ik deed er op dit moment nog 10 druppels lavendelolie bij. Schroef het deksel op de pot en laat afkoelen. Tijdens het afkoelen zal je olie langzaamaan harder worden tot je een mooie gele zalf hebt.

Aanvullingen:
  • Je kan deze zalf een 3-tal maanden bewaren op een koele, droge plek.
  • Ik voegde 10 druppels lavendelolie toe. Dit is niet noodzakelijk, maar ik hou wel van de lavendelgeur en lavendelolie helpt pijn te verlichten. Een andere optie is essentiële pepermuntolie. Dat heeft eveneens een typische geur en een pijnverlichtend effect.  Je kan ook voor zilversparolie kiezen, die heilzaam is bij artritis en reumapijnen. 
  • Als je vindt dat jouw zalf niet stevig genoeg is, kan je dat de volgende keer aanpassen door de hoeveelheid bijenwas te verhogen. Ik vind dat de structuur van mijn zalfje helemaal perfect geworden is. 
  • Hoeveel paardebloemen je nodig hebt is moeilijk in te schatten. Ik plukte er flink wat, als ik ze op mijn plateau uit elkaar legde, lag de bodem vol en de gedroogde bloempjes pasten net in mijn confituurbokaal.

Herbruikbare wattenschijfjes

maandag 1 mei 2017



Wattenschijfjes haal ik niet meer in huis. Ze zijn gemaakt van katoen en laat dat nu een erg vervuilend product zijn. Om een kilo katoen te telen is er gemiddeld 10.000 liter water nodig (meer hier ), gigantisch veel alleszins. Katoen wordt gebruikt om kleding én om wattenschijfjes te maken. Die laatste mikken we na een paar keer vegen recht de vuilbak in. Dat kan ook anders. Een lekker ouderwets washandje doet de truc net zo goed, maar soms wil ik me wel "in stijl" ontschminken en daarom zette ik me (eindelijk) eens aan mijn naaimachine om deze herbruikbare wattenschijfjes te naaien. Net als de joggingbroek stond dit al een eeuwigheid op mijn lijstje.


Ontschminken, in het wasnetje gooien, uitwassen, hergebruiken en *repeat*. Ik gebruikte voor deze schijfjes een restje wafelkatoen en een restje flanel. Beiden zijn overschotjes van vorige naaiprojectjes én ik vond ze tweedehands op de rommelmarkt.

Zo maak je deze schijfjes
Teken met een passer een cirkel op de stof (dit is de grootte van je schijfje). Teken een tweede cirkel die net 1 cm groter is (dit is je naadwaarde) en knip op de buitenste lijn uit.
Knip zo 2 schijfjes uit flanel en 1 uit wafelstof.
Leg de 3 lagen op elkaar en stik op de lijn zodat je 1 cm naadwaarde hebt. Laat een stukje open.
Maak kleine knipjes in de naadwaarde helemaal rond.
Keer het schijfje door het gat.
Naai het schijfje met de hand dicht met een onzichtbare steek.

Het fijne is dat de schijfjes 3 lagen en zo een goed volume hebben. Ze hebben één zachte kant en één met "scrubeffect".  Het schijfje kan je bevochtigen met water, of een zelfgemaakte ontschminker.


Deze ontschminker maak je zelf en kan je zowel voor je gezicht als voor je ogen gebruiken en is ongeveer 3 weken houdbaar, dus maak niet teveel in 1 keer.

Dit heb je nodig:
50 ml amandelolie
50 ml rozenwater
1 theelepel vitamine E

Zo maak je het:
Neem een schoon flesje, steriliseer het door het enkele minuten in kokend water te leggen. Giet alle ingrediënten in het flesje. Schud alles goed door elkaar. Je merkt meteen dat het water en de olie zich steeds weer opsplitsen. Voor gebruik schud je het flesje goed en dan is alles weer goed gemengd.

Meer zelfgemaakte wattenschijfjes vind je bij MiekKellyAnnelies en Eva

Hemdje & Fair Wear Friday 13

vrijdag 21 april 2017

Het is niet dat ik dat Fair Wear Friday project op de blog schromelijk verwaarloos, dat ik dat in het echte leven ook doe, integendeel. 3 jaar na de lancering van Fair Wear Friday ben ik nog steeds hondstrouw aan mijn 10 geboden. Nu de Fashion Revolution Week voor de deur staat, leek me dat een perfect moment om een strik rond dat Fair Wear Friday-project te draaien, mijn buik in te trekken en nog eens ... *ademt diep in* ... zelf voor die cameralens te kruipen. Met die nieuwe "lijn" en een fotograferende Dochter in de buurt heb ik niet eens meer een smoes om dat niet te doen *dju toch*!
Mijn kleerkast schreeuwt ondertussen om zomers gerief in de juiste maat, dus naai ik de laatste tijd ook al eens iets voor mezelf. Een bloesje uit een mannenhemd bijvoorbeeld.


Voor: een mannenhemd Extra Large
Na: een bloesje zonder mouwen



Wat heb je nodig?
Een mannenhemd, hoe groter hoe beter! Maat xl tot xxl of zo. Een hemd dat iemand anders niet meer wil, maar dat jij echt leuk vindt: omwille van de stof, de details, de print. Controleer wel of de kwaliteit van je stof nog goed genoeg is. Je wil niet dat je bloesje na enkele weken uit elkaar scheurt.

Hoe doe je dat?
1. Leg het mannenhemd vlak voor je op tafel
2. Beslis welke details je wil houden. Bij dit hemd was dat best veel: het lintje op de rug, de kraag,  de zakjes en het knopenpat.
2. Knip de mouwen van het hemd, net naast de naad. Als je aanpassingen wil doen aan de hals,  de bovenkant, de schouders van het bloesje knip je ook de schoudernaden open.
3. Leg een patroon van een hemdje of een bestaand, goed passend bloesje op het hemd.
4. Teken de juiste vorm van je hemdje op de binnenkant van je stof, teken daarna overal 1 cm naadwaarde aan en onderaan 1,5 cm.
5. Knip rondom rond, behoud overal de naadwaarde.
6. Zet daarna de hals in elkaar zoals je dat wil. Doe hetzelfde met de schouders. Stik de hals en de schoudernaden. Voor dit bloesje hield ik daar bovenaan alles zoals het was, dus kon ik deze stap overslagen.
7. Naai biaislint aan de openingen van de armsgaten.
8. Drieg het hemd in elkaar aan de zijnaden en beslis waar je je hemd nog moet aanpassen. Ik stikte bijvoorbeeld nepen ter hoogte van mijn borsten. De nepen stikte ik dwars door de zakjes die op dezelfde plek zitten. Mij stoort dat namelijk niet, ik vind dat net tof zo.
9. Stik en overlock of zigzag de zijnaden.
10. Zoom het hemdje om met een rolzoom
Klaar!


Tips
  • Recykleren is geen exacte wetenschap: het is vooral durven, puzzelen, improviseren, logisch nadenken en je plan trekken. Daarom vind ik  het ook zo leuk om te doen.
  • Behoud zeker de details die je tof vind.
  • Een bestaand patroontje is handig. Je kan het dan op je hemd leggen en aanpassen waar nodig. Dat aanpassen zal je wel moeten doen, aangezien een hemd nu eenmaal geen grote lap stof is en in combinatie met een patroon toch wel wat beperkingen heeft. Het patroon van "Alice blouse" uit La Maison Victor van juli-augustus 2015 is een goede basis voor het bovenstaande goocheltrucje.
  • Tussendoor vaak passen en aanpassen waar nodig is de vuistregel!
  • Af en toe eens de mist ingaan hoort erbij. Aan dit hemd ging een versie vooraf die finaal de soep indraaide. Troost je met de gedachte dat je er veel uit geleerd hebt. Schrijf je blunders en aanpassingen op voor de volgende keer. En bovendien: als je werkt met een hemd dat iemand anders sowieso wilde weggooien is die mislukking al meteen minder rampzalig. De resten van de hemden en van de mislukkingen gebruik ik wel eens als alternatief inpakpapier, of voering voor een ritstasje.

En die Fair Wear Friday? Had ik die nu niet beloofd daarstraks? 




Bloesje: Zelf gemaakt uit een afgedankt mannenhemd
Broek: Uit de kleerkast van Dochter, voor haar net iets te groot, voor mij net gepast nu. Handig als je kleding kan delen zeg!
Vestje: Het absolute lievelingsstuk uit mijn kleerkast op dit moment. Het is gemaakt uit donkerblauw leder en van Claudia Sträter. Leder probeer ik te vermijden, maar voor een vestje of voor schoenen maak ik al eens een uitzondering. Dit lederen vestje mocht ik van mezelf kopen aangezien ik het tweedehands vond, bij D'Makk in Herselt. Een pracht van een winkel boordevol vintage schatten: kledij én meubels. Een heerlijke plek, die in een recordtempo uitgroeide tot favoriete coulisse voor de vrijdagse borrel met collega's. Uit nieuwsgierigheid checkte ik ook het merk en las dat Claudia Sträter sinds 2015 ook lid is van de Fair Wear Foundation.
Schoenen: De sandalen kocht ik vorige zomer bij Mieke in Gent. Mieke zet fairtrade en duurzaamheid bovenaan haar prioriteitenlijst en heeft een prachtige collectie. Hier kan je  mijn espadrilles van Naguisa bewonderen, ze werden gemaakt in Spanje. Dus bring it on: die zon!


Meer Fair Wear Friday vinden jullie vandaag bij: 
Check zeker ook op instagram #fairwearfriday.
De geweldige foto's bij dit blogje maakte de Dochter.

Dit is een niet-gesponserde blogpost. 
Oproep: Volgende week is het Fashion Revolution Week. Bestook jij ook je favoriete merken met de vraag #whomademyclothes? Of post je jouw eerlijke outfit onder #fairwearfriday?